30 Ocak 2012 Pazartesi

Nefes bile almadan

Sen ağlarsan ağlarım.
Senin için her şeyi yapabilirim ya da yapabilirdim.
Ama lütfen anla beni o kadar çok mesafe var ki aramızda o kadar uzağız ki birbirimizden her şey çok daha zor.Yanımda olsan keşke çünkü çok ihtiyacım var.Artık dayanamıyorum yanımda hissetmediğim biriyle ne kadar birlikte olabilirim.Sonu bile belli olmayan bir ilişkiyi ne kadar devam ettirebilirim.Söylesene nasıl yaparım.Öylesine seviyorsun ki beni  ne ayrılalım diyebiliyorum ne de devam edelim.Nasıl sevdin beni böyle ben nasıl sevdim seni.Nasıl devam ederiz böyle? Sana bir şey olursa yaşayamam ben ama suçlanan kişi olmak istemiyorum.Hatalarının pişmanlıklarının hayatının mahvolmasının sebebi olarak görülmek istemiyorum.Bu bencillik değil sadece korkuyorum işte.Sevmekten sevilmekten korkuyorum.Hata yapmaktan korkuyorum yaşamaktan korkuyorum.Ne kadar gerçek insanlar ne kadar kendileri.Çok küçüğüm yapamıyorum yoruldum.Ama biliyorum ki sensiz hiç olamadım ben yapamadım.Şimdi kafam kalbim o kadar karışık ki benden nefret etmeni istemiyorum ama sanırım edeceksin olsun alışırım.
Ne kadar ömrümüz var ki sanki , sadece senin için yaşıyorum.
Ama yoksun.
Nefes bile almadan sevebilirim seni
Belki de en güzeli o olur ha ne dersin ?

21 Ocak 2012 Cumartesi

Haberin yok ölüyorum

Ben küçücüktüm anne senindim benim yaşamama tek sebep sendin.Yaşamamı sağlayan da sendin.Teninin kokusu yeterdi bana, sarılman yeterdi bana.Ama şimdi öyle mi yıllar geçti ben büyüdüm sen yaşlandın.Hiç hata yapmadım ama sen nefret ettin benden.Belki çok seviyorsun belki her şeyin benim ama ben öyle hissetmiyorum anne.Kimse tanımıyor beni tek bildikleri Aylin umursamaz eğlenceli komik rahat biri.Öyle değil anne benim ağladığımı kimse bilmiyor anne sen de bilmiyorsun hiç bilmedin.Sen hastayken benim ağladığımı ve hala seni kaybetmekten korktuğumu bilmiyorsun, sana neden sımsıkı sarıldığımı bilmiyorsun.Senin küçük kızınım ben ve seni nasıl sevdiğimi bilmiyorsun.Ne yazık ki birbirimizi kaybettiğimizde belki de çok geç olacak.Bir anne inşallah ölürsün der mi sen dedin.Belki geçecek yarın unutacağız bunları ama bugün şuan şu dakika böyle değil.Beni kaybetmeyi göze alabilir misin, beni özlemeyecek misin, peki ya bensiz yapabilecek misin ?
Düşün anne iyi düşün ama çabuk ol çok geç olmasın.
Ha bu arada kaç kere yara aldım üzüldüm ağladım ben haberin yok.
Haberin yok ölüyorum.

14 Ocak 2012 Cumartesi

Susuyorum duyuyor musun ?


Bazen sayfalarca ağlayasım geliyor, konuştukça sağır olasım, gördükçe kör olasım.Sen yoksun ya gördüğüm her şey batıyor bana, kime dokunsam sen var mısın diye geçiyor aklımdan.O kadar uzaksın ki benden gördüğüm duyduğum her şey seni daha da uzaklaştırıyor benden.Sen yoksun ki aslında.Bedenin yok gülüşün yok bakışın yok hiçbir şey yok.Ben nasıl seni sevebildim böyle.Hiç görmeden sevebilir mi insan ya da hiç görmediğin biri özlenir mi böylesine.İçimde öyle buldum ki bir anda seni öylesine acı verdin ki öylesine şaşırttın ki beni fark etmeden bağladın beni mahvettin.Halim yok nefes almaya gülmeye sevmeye.Anlamaya çalışmaya gerek yok hayatımızı başkaları şekillendiriyor biz de oynuyoruz işte.Sen bu oyunun neresindesin ve ben nasıl bir baş rolüm bilmiyorum.Yıllar sonra kimle olurum ve sen nerede olursun merak ediyorum ama benim dileğim genç yaşta ölmek.Fazla yoruldum ve yeterince öğrendim ne biliyim sıkıldım hayattan.
Yanımda olsan sevsem seni görsem baksam sana sonra kaybolsak ve film bitse.Seninle konuşmadığım zamanlar ne oldu diyip duruyorsun ya bana ben de bilmiyorum ama büyük ihtimalle birlikte olan sevgilileri görüyorum yani çok zor böylesi.Gerçekçiliği git gide azalıyor böyle sanki her şey bir an yalan oluyor gözümde.

İşte bu yüzden sevdikçe kayboluyorum ben.

7 Ocak 2012 Cumartesi

Beni Bırakma

Korkuyorum.
İnsanlardan korkuyorum.
Hayallerimden
Umutsuzluklarımdan
Ayrılıklardan korkuyorum.
Aklımın ucundan geçmesi bile gözlerimin dolmasına, nefesimin kesilmesine yetiyor.İçimdeki boşluk gittikçe artıyor.Düşününce o kadar sevdiğim insan var ki çevremde ya kaybedersem fikri beni mahvediyor ki ben ölümlere pek üzülmem yani öyle sanırdım.Hastalık ya da ölüm insanın başına gelmeden anlaşılmıyormuş.Bu nedenle korkuyorum.Yanımdan bir beden bir ses bir gülüş eksilecek ve ben bundan çok korkuyorum.Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşıyoruz ama öyle olmuyor.Seviyoruz kızıyoruz kırıyoruz birbirimizi.Ya kaybedersek telafisi olur mu kırgınlıkların peki ya değer mi kızdığımız şeye.Bu yüzden korkarım ben sevdiklerimi kaybetmekten.Kaybetmek öyle bir şey ki geri dönüşü yok büyük bir boşluk hayatında düşünsene annen yok ya da baban eşin kimsen yok.Konuşmak yok özlemekten ölürsün.
Kızsam da yapamam ki onlarsız onlar da bensiz.
Bana sevmeyi onlar öğretti.
Annem ısıttı beni.
Babam korudu.
Hiç bir sevgili bunu yapmaz.
Düştüğünde kimse elini tutmaz onlardan başka.
Kimse ne yaparsan yap o kadar sevemez seni.
Onlardan çok kimse düşünmez seni.
Kimi seveceğini bil.
Ve beni bırakma.